سرنوشت مردم در «گرو» کمیسیون های مستقل انتخابات

۲۶ عقرب ۱۳۹۸

وقتی به شهر می روی و یا با مردم صحبت می کنی، تنها یک مورد جلب توجه می کند که همه آن را دلیلی برای خود و یا کسب و کار خود بیان می کنند.

سرمایه گذار می گوید «تکلیف انتخابات هیچ معلوم نمیشه که آیا کار خود را بیشتر کنیم یا نه؟»، دوکاندار هم می گوید «هیچ معلوم نیست که نتیجه انتخابات چطور می شود، مال در بازار گران شده، از کشورهای خارجی کمتر مال وارد می شود و سرگردان هستیم.»

همچنین یک کارگر ساده می گوید «نتیجه انتخابات معلوم نمیشه که همی پولدارها ساخت و ساز کنند و ما هم در کار و غریبی مصروف باشیم.»

این گفته ها بخش از نظریات مردمی است که در کابل و یا ولایت های دیگر کشور زندگی می کنند و بخشی از آنها در انتخابات ریاست جمهوری (ششم میزان) اشتراک کرده اند.

مردم معتقدند که کمیسیون می بایست با نتایج انتخابات را زودتر اعلام می کرد تا سرگردانی و بی سرنوشتی کمتر می شد و زندگی کمی به شکل عادی برمی گشت.

زمانی که دو «بانو» در راس کمیسیون های انتخاباتی قرار گرفتند، انتظار می رفت که بحران انتخابات و پساانتخابات به حداقل برسد؛ اما گویا برای انتخابات و کمیسیون های انتخاباتی اشخاص دیگری تصمیم می گیرند.

بعد از انتخابات ششم میزان اعلام شد که بیش از دو میلیون تن رای داده اند و بعدها این میزان به کمتر از دو میلیون رسید و زمزمه های فعلی نیز در حدود یک و نیم میلیون است ـ که خود برای حکومت داران شرم است؛ چون از بیش از 10 میلیون واجد شرایط، این میزان اشتراک کرده است ـ

برای مردم همین موضوع کم بودن آرا و ناکامی کمیسیون در شمارش آن سوال برانگیز است، اینکه کمیسیون تا زمان توافق رهبران سیاسی حکومت نتایج را اعلام نمی کند و یا اینکه امتیازگیری ها و شرایط نامعلوم سیاسی حکومت اجازه این کار را نمی دهد؟

نگرانی ها زمانی افزایش می یابد که اعلام نتایج ابتدایی دو مرتبه به تاخیر افتاده و مهمتر اینکه بعد از تاخیر دوم، تا هنوز تاریخ دقیقی برای آن مشخص نشده است.

در عین حال، شماری از رای ها زمانی از شمارش بیرون شده و بعد از گذشت دو ماه قرار است دوباره به این روند اضافه شوند.

حوا علم نورستانی، رئیس کمیسیون مستقل انتخابات به تازگی گفته است «پس از دو روز گفتگو با نامزدان، ۱۳۷ هزار رایی که از سوی شرکت درمالوگ «قرنطین» شده بود، «بااعتبار» است و در صورتی که ۷۹ هزار و ۸۴۳ رای خارج از وقت نیز مشکلی نداشته باشد، «بااعتبار» شمرده می ‌شود، همچنان ۱۳ هزار و ۹۴۹ معلومات بایومتریکی که در ۲۶۲ محل که خارج از زمان رأی‌ دهی به کار رفته، در صورت اثبات تخلّف باطل خواهد شد.»

این اظهارات نگرانی ها در مورد تقلب سازمان یافته و «بازی» کردن با رای و سرنوشت مردم به اساس خواست رهبران حکومت و یا کمیسیون و یا هم در گام بلندتر «خارجی ها از جمله امریکا» را بیشتر از پیش افزایش می دهد.

اگر قرار بود که رای قرنطین شده با اعتبار باشد و یا رای خارج از وقت اعتبار داشته باشد، چرا از ابتدا این کار نشد و از روند شمارش خارج شده بود؟

تاخیر و عدم کیفیت در کار کمیسیون مستقل انتخابات به ریاست «حوا علم نورستانی» دیده می شود که هنوز اقدامات کمیسیون مستقل شکایات انتخاباتی به ریاست «زهره بیان شینواری» باقی است و مشخص نیست که چه اتفاقاتی و حوادثی دیده خواهد شد؟

موج نگرانی ها در حال افزایش است و روند سیاسی کشور و تصمیم های مهم بدون در نظر گرفتن مردم ـ که بیشترین قربانی را دادند ـ در حال ایجاد فاصله بین دولت و ملت است.

برخی از این تصمیم ها نیز متاسفانه از سوی نهادها و یا کشورهای خارجی گرفته می شود، امریکا و یوناما مستقیما در انتخابات و نتایج آن مداخله دارند و تلاش می کنند این روند را به سود خود رقم بزنند.

به هر حال، انتخابات و نتیجه آن همچنین یکی از مهمترین دغدغه های مردم است و دو بانو در راس کمیسیون های انتخاباتی بخش عمده ای از سرنوشت کشور را به گروگان گرفته اند و تصمیم آنها می تواند «بحران زا» و یا «آرام بخش» باشد و یا اینکه کشور را همچنان در سردرگمی باقی بگذارد.

 

افغانستان

انتخابات

زن

گروگان


دید گاه خود را بنویسید آدرس ایمیل و شماره در دید گاه نشر نخواهد شد

نام

ایمیل

دیدگاه


برای گزاشتن تصویر خودتان به سایت Gravatar مراجعه کنید.