بی برق، بیکار، بی امنیت و بی …؛ اما صد سالگی استقلال!!

۱۴ اسد ۱۳۹۸

افغانستان در سال 1919 موفق شد تا استقلال اش را از انگلستان بگیرد و این روز در تاریخ کشور ثبت شد و در عین حال یک شاهکار نام برده شد.

از زمان استقلال افغانستان، 100 سال می گذرد و بر اساس تصمیم رهبران حکومت «وحدت ملی»، قرار است که امسال از روز «استقلال» بهتر و باشکوه تر تجلیل صورت گیرد.

به همین منظور، محمد اشرف غنی، رئیس جمهور کشور مبلغ 384221000 افغانی را از کود «91» به برنامه های تجلیل از استقلال اختصاص داده است.

امسال در کنار صدمین سالگرد استقلال، سال برگزاری انتخابات ریاست جمهوری نیز است که مبارزات انتخاباتی برای آن نیز نیاز جدی به هزینه و بودجه دارد.

اختصاص مبلغ هنگفت بالاتر از 380 میلیون افغانی برای جشن استقلال کمی «تعجب برانگیز» است و گمانه ها را به سمت مصارف انتخابات می برد.

اما گذشته از این مسایل، باید گفت که در حال حاضر کشور نسبت به 100 سال پیش بیشتر با فقر، گرسنگی و بیکاری دست و پنجه نرم می کند.

باید گفت که اگر 100 سال پیش تنها بریتانیا در کشور حضور داشت؛ اکنون و بعد از سال 2001 بیش از 20 کشور در قالب های مختلف در کشور حضور یافته و هرکدام به نوبه خود در امورات داخلی دخالت کرده و برنامه های مشخص خود را پیش می برند.

اگر در 100 سالگی استقلال، افغانستان دارای استقلال است؛ چرا با داشتن این همه بودجه ـ اختصاص بیش از 380میلیون برای جشن استقلال ـ رهبران حکومت موفق نشدند تنها و تنها برای پایتخت کشور برق منظم تهیه کرده و در اختیار مردم قرار دهد؟ چرا بخشی از بودجه های اینچنینی در بخش های زیربنایی به مصرف نمی رسد؟

آیا اگر این بودجه برای پروژه های تامین برق داخلی مصرف می شد؛ بهتر نبود؟ یا اینکه آن پروژه ها چون «زمان بَر» هستند نمی توانند در بخش مبارزات انتخاباتی مفید باشند.

چطور از «استقلال» صحبت می شود؛ اما هنوز هم مردم برای کار به کشورهای دیگر می روند و کشور «مستقل» خودشان را ترک می کنند؛ چطور بخشی از معاش کارمندان دولت هنوز هم از منابع خارجی تامین می شوند؟

اگر استقلال داریم؛ چطور نمی توانیم در انتخابات، خودمان تصمیم بگیریم و باید دیگران در آن شریک باشند و پروسه های «صلح» را دیگران پیش ببرند؟

اگر بعد از 100 سال استقلال داریم؛ چرا حکومت را گروه های مخالف از جمله «طالبان» به عنوان یک دولت نشناخته و بارها گفته اند دولت تنها به عنوان یک گروه طرف مذاکره باقی خواهد ماند؟

نباید فراموش کرد که همین حکومت نیز بعد از جنجال های انتخاباتی از سوی «جان کری» وزیر امور خارجه وقت امریکا تعیین شده و بر اساس یک تصمیم توافقی، حکومت 50 ـ 50 یا وحدت ملی ایجاد شد که بر پایه آن تصمیمات از سوی دو شخص گرفته شود.

چطور دَم از استقلال زده می شود؛ اما هنوز هم توانایی تامین امنیت پایه های مخابراتی را نداریم و در بخش های عمده ای از کشور، خدمات مخابراتی از طرف شب قطع می شوند؟

در صد سالگی استقلال، بخش هایی از خاک کشور در کنترول دولت مرکزی نیست و طالبان مسلح بیشتر از گذشته بر خاک افغانستان کنترول یافته اند.

پس استقلال در این شرایط معنی ای ندارد و باید به فکر اساسی برای رفع مشکلات مردم باشیم تا بدون مشکل و یا با حداقل مشکلات، زندگی کرده و برای رشد کشور سهیم شوند و به معنی واقعی کلمه، «استقلال» را حس کنند.

استقلال

افغانستان

برق

بیکاری

صد سالگی


دید گاه خود را بنویسید آدرس ایمیل و شماره در دید گاه نشر نخواهد شد

نام

ایمیل

دیدگاه


برای گزاشتن تصویر خودتان به سایت Gravatar مراجعه کنید.