اسد ۲۵, ۱۳۹۹

جنبش «روشنایی» که زود «خاموش» شد

دادخواهی برای عدالت و حرکتی مدنی با حضور پرشور جوانان، پسران، دختران، زنان و مردان به راه افتاد و برای برابری و تطبیق برق از مناطق مرکزی کشور همه دست به دست هم داده بودند.

چهار سال پیش حرکت های مدنی مردم با عظیم ترین راهپیمایی سال های اخیر در کشور آغاز شد و در مدت کوتاهی سیل عظیمی را به خود جلب کرد.

نام این حرکت های مدنی «جنبش روشنایی» گذاشته شده بود؛ چون رهروان آن برای تطبیق پروژه برق از مناطق مرکزی بودند و برای روشنایی مظاهره کردند.

اما فاجعه خونین دوم اسد و به خاک و خون کشیده شدن نزدیک به ۵۰۰ تن از مظاهره کنندگان در چوک دهمزنگ کابل، این حرکت را متاثر ساخت.

قربانیان این حادثه که اکثر آنها جوانان، دختران و پسران بودند به مزار شهدای روشنایی در شهرک امید سبز کابل انتقال داده شد و زخمی ها هم در شفاخانه های مختلف بستر شدند.

روز شنبه دوم اسد ۱۳۹۵، هزاران انسان آزاده، به منظور تحقق عدالت و برابری در جاده ‌های کابل حضور یافته و شعار عدالت‌خواهی سر دادند.

اما جواب عدالت خواهی شان را با انتحاری دیدند.

بعد از این رویداد، جنبش روشنایی بنا به دلایلی به سمت «خاموشی» رفت و کمتر کسی حاضر شد برای انتقال برق از مناطق مرکزی دست به مظاهر بزند.

این جنبش بنا به دلایلی از هم پاشید و دیگر رنگ و بوی واقعی خود را به دست نیاورد.

برخی ها منفعت طلبی شخصی سران این جنبش را دلیلی برای از هم پاشیدن آن دانسته و برخی ها نیز امتیازات سیاسی و یک عده دیگر نیز نفوذ حکومت در بین جنبش را عامل فروپاشی آن دانستند.

اما به هر صورت فاجعه دوم اسد و حمله انتحاری مرگبار به جان مظاهره کننده گان جنبش روشنایی تا حال به صورت دقیق از سوی نهادهای حقیقت یاب و محاکم بی‌طرف بین‌المللی بررسی و رسیده گی نشده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *